Pod patronatem kulturaonline.pl
Jesteś w: Strona główna > Artykuły > Pierwsze kroki do... Prowincji!

Pierwsze kroki do... Prowincji!

2014-03-08 Marta Korycka

Z Katarzyną Enerlich, autorką nie tylko kobiecych bestsellerów, rozmawiamy m.in. o pierwszym honorarium, kuchni swojej mamy i ukochanym Mrągowie.

Marta Korycka: Jako dziecko i nastolatka czytałam czasopisma, które Pani czytała i do których Pani pisywała ("Płomyk", "Płomyczek", "Świat Młodych"). Jak to się stało, że zadebiutowała Pani w "Płomyku"?

.html
 Katarzyna Enerlich podczas spotkania autorskiego/fot. Marta Korycka

Katarzyna Enerlich: Chciałam sprawdzić, czy się to komuś spodoba. Czy ktoś mnie wydrukuje. Chciałam się przekonać, czy jestem coś warta. Bo pani od polskiego mówiła, że tak, ale mogła być nieobiektywna. Bo mnie lubiła i byłam gospodarzem klasy. Dopiero gdy zadebiutowałam, pomyślałam: ja tak chcę! Chcę pisać! I zaczęłam pisać na dobre.

Honorarium wyniosło 478 zł. Cała kupa kasy! Na co wydała Pani swoje pierwsze zarobione pieniądze?

Moje pierwsze pieniądze to spełnienie marzeń. Interesowałam się wówczas akwarystyką i marzyłam o własnej hodowli ryb akwariowych, bo Iza i Agnieszka już je miały. Moja rodzina nie była bogata i pieniędzy na takie fanaberie nie było. Gdy więc dostałam swoje własne, wiedziałam już na co je przeznaczę. Założyłam więc hodowlę, zapłaciłam roczną składkę członkowską w Polskim Związku Akwarystów Oddział w Suwałkach i wykupiłam roczną prenumeratę pisma branżowego "Akwarium". Mama nie musiała dokładać.

Czy Pani koledzy i koleżanki z klasy, ze szkoły wiedzieli o Pani debiucie? Jeśli tak, to jak zareagowali?

Moja pani od polskiego poleciła wszystkim, by kupiły gazetę i wkleiły wycinek prasowy do zeszytu, ozdabiając go ramką i podpisując, że autorką tekstu jest ich koleżanka z klasy. To była praca domowa. Na drugi dzień ją sprawdziła. Nie było wówczas ksero i każdy musiał kupić swój egzemplarz. Powiedzieli więc, że jeśli jeszcze raz coś napiszę i będą musieli znów wklejać, zrobią mi na biwaku „kocówę”. Bałam się tego bardzo, ale to mnie nie zniechęciło. Kiedy więc napisałam do "Świata Młodych" o hodowli racicznic, czyli niewielkich małży, znów musieli to wklejać…. Kocówy nie było, rozeszła się po kościach. Ale niektórzy do dziś mi wypominają…

Co wpłynęło na Pani decyzję o tym, że będzie Pani w życiu tylko pisać – satysfakcja, zobaczenie własnego nazwiska w czasopiśmie, pieniądze? A może zupełnie coś innego?

Właśnie to! I jeszcze ulga, że nie będę musiała dziedziczyć zawodów po rodzicach, jak niektórzy moi znajomi, którzy dziś są lekarzami lub prawnikami. Mój tata był mechanikiem i tokarzem, mama tokarzem i księgową. Nie nadawałam się to tego zupełnie.

Od dzieciństwa interesowała się Pani pisaniem. Czy Pani polonistka wiedziała o tym? Jeśli tak, to jak Panią wspierała, zachęcała do pisania?

Moja polonistka, pani Jasia Kieżun, była cudowną osobą i cieszę się, że los mnie z nią zetknął Mówiła mojej mamie, że mam swój styl. Ja nie wiedziałam wówczas, o co chodzi, ale skoro mówiła to tylko o mnie, to znaczyło, że to coś fajnego. Wspierała mnie potem i motywowała. To była i jest wspaniała osobowość.

Pierwszy artykuł był już za Panią, wybór drogi zawodowej został obrany. A jak polonistka oceniała Pani wypracowania – za co je chwaliła, za co krytykowała, nad czym kazała popracować?

Zawsze chwaliła. Czasem kazała czytać mi na głos przy całej klasie. Ona jedna wierzyła, że nie przepisywałam z książek i nie ściągałam…

Kto Panią dopingował w stawianiu pierwszych dziennikarskich kroków? Kto był mentorem?

.html
 Jedna z powieści autorki

Nie miałam nikogo takiego w swoim środowisku. Po prostu czytałam publikacje w ogólnopolskiej prasie i uczyłam się stopniowo dziennikarskiego fachu. Potem warsztaty, konferencje… Uczyłam się pilnie. Gdy znalazłam się na zaocznych studiach dziennikarskich po wielu latach pracy w zawodzie, utrwaliłam jedynie swoje wiadomości.

Jakich rad udzieliłaby Pani dzieciom, nastolatkom, którzy lubią pisać?

Mam tylko jedna radę. Czytać innych autorów. Nie ma lepszego sposobu na „rozpisanie się”.

Na zakończenie swego pierwszego artykułu napisała Pani tak: Mrągowo i jego okolice to piękny zakątek Polski. Jest to miasto przyjemne, zasługujące na szacunek, z piękną historią i – być może piękną przyszłością. Z perspektywy prawie 30 lat jak Pani ocenia rozwój Mrągowa?

Tak samo. Jestem ślepo wpatrzona w moje miasto. To miłość od pierwszego wejrzenia i moje najlepsze miejsce do życia. Ilekroć wyjeżdżam, wracam tu z radością. To jest moja ojczyzna. Najważniejsza. Najpierwsza.

Nie ma Pani czasami dość swej prowincji? Odcięcia od kultury, od dobrze zaopatrzonych sklepów, od rodziny i przyjaciół? Szczególnie, gdy śnieg zasypie drogi...

Jak mnie zasypie, to szufluję. W sumie przyznam, że bardzo to lubię. Mam 30 metrów podwórka i 100 metrów do drogi. Ciekawi mnie, ileż kalorii spala się podczas tej czynności… Póki co, wiem ile pięknych myśli się rodzi. Od kultury nie jestem nadmiernie odcięta, bo mam przyjaciół, dzięki którym jestem na bieżąco. A nie muszę mieszkać w centrum wielkiego miasta. Sklepy mnie nie rajcują, bo niespecjalnie lubię robić zakupy, a jeśli już muszę, minimalizuję ten czas do bezpiecznego minimum, zanim zacznie mnie boleć głowa. Rodzina i przyjaciele są ze mną w Mrągowie. Więc… Niczego nie tracę, a ileż zyskuję!

W takim razie za co Pani tak kocha swoją Prowincję?

Za to właśnie, że mam tu ciszę, oddech, że nie muszę żyć sprawami wielkiego świata. Że nie muszę zajmować się polityką, modą, słuchać hałaśliwych reklam i oglądać telewizji. Że mogę żyć jak chcę. I nie chcę inaczej…

Czytając Prowincję pełną marzeń oraz Prowincję pełną gwiazd miałam wrażenie, że główna bohaterka to Pani. Ile z Pani jest w Ludmile?

Trochę jest. Zwłaszcza w pierwszej książce. Moje bezrobocie, sieroctwo, przeprowadzka na wieś, fascynacja ziołami i gotowaniem. I Mrągowem, i okolicami. I Mazurami…

W swoich książkach o Prowincji przemyciła Pani wiele "zdrowych" przepisów, na swoim blogu propaguje Pani zdrowy styl życia.

Wychowałam się na prostej kuchni mojej mamy. Potem sama zaczęłam gotować jako samouk. Oczywiście nie od razu z efektami, ale uczyłam się, czytałam, obserwowałam. A potem założyłam swój ogród i wówczas w ogóle doceniłam dobre jedzenie. Lubię bawić się gotowaniem. Przy tym jem niewiele, bo i tak naprawdę nie musimy wiele jeść. Tyle, co dwie złączone dłonie. Na jedną porcję. Chcę mówić o tym, że możemy pięknie żyć i pięknie jeść niemal za darmo, że to nie jest styl życia dla bogaczy. I że prostota jest najważniejsza i najbardziej przyjazna człowiekowi. Wszak jesteśmy częścią przyrody nie mniej niż drzewa i gwiazdy. A przyroda jest bardzo prosta….

Pani książki w trakcie czytania zmuszają mnie do wielu refleksji, do zatrzymania się i zastanowienia się nad czymś, a to dlatego, że zawierają wiele mądrości życiowych. Skąd je Pani bierze? Gdzie jest ich źródło?

Jeśli tak Pani myśli, to dziękuję. Gdy wszystko się zmienia, zmień wszystko. Zmieniłam swoje życie, bo zaczęłam szukać czegoś więcej niż otaczania się przedmiotami i inwestowania w kolejne przejawy dostatniego życia. Życie ma drugą warstwę, ważniejszą. Fascynuje mnie filozofia wschodu, ćwiczę jogę, medytuję. Prostota stała się moją ścieżką. Spełnianie swojej pasji, jaką jest pisanie i liczne podróże – na spotkania z Czytelnikami. Czy to może być źródło mądrości? Mądrość jest w każdym z nas…

Serdecznie dziękuję za wywiad! I czekam na kolejną Prowincję.                    

 

KATARZYNA ENERLICH – pisarka, poetka, dziennikarka, pracowała w wielu różnych miejscach: w mediach lokalnych i regionalnych, w szkole, domu kultury, punkcie informacji turystycznej, była opiekunką osób starszych, sprzedawała swoje obrazy w toruńskim antykwariacie, chodziła na warsztaty z akwaforty, kurs informatyczny oraz kosmetyczny. Obecnie pracuje w promocji miasta. W dzieciństwie zaplanowała, że zostanie dziennikarką, a potem napisze książkę. Zadebiutowała w wieku 12 lat artykułem o swoim rodzinnym Mrągowie, opublikowanym na łamach "Płomyka", za które otrzymała pierwsze autorskie honorarium. Marzenie o własnej książce realizuje po raz kolejny. Do tej pory ukazały się książki: Prowincja pełna marzeń, Prowincja pełna gwiazd, Prowincja pełna słońca, Prowincja pełna smaków, Prowincja pełna czarów, Czas w dom zaklęty, Kwiat Diabelskiej Góry, Oplątani Mazurami, Kiedyś przy Błękitnym Księżycu, Czarodziejka Jezior, Studnia bez dnia. Jest też współautorką 4 antologii poezji. Prowadzi blog www.prowincjapelnamarzen.blog.pl

Zdjęcie pochodzą z autorskiego spotkania z pisarką.

Tekst powstał w ramach programu Praktyka w Kulturaonline.pl. Więcej artykułów początkujących dziennikarzy na redakcyjnym blogu tutaj. 







Komentarze
  • Dobra rada z tym czytaniem.Nawet jezeli nie objawi sie dzieki temu nowy autor,to lektura jednak wzbogaca i rozwija.Szkoda tylko,ze mlodzi ludzie tak rzadko z tej podpowiedzi korzystaja. :)

  • Wywiad skłania do refleksji ;)